< Terug naar vorige pagina

Project

Regionale karakterisering van myocardiale belasting in de geremodelleerde linker ventrikel

Linker ventriculaire (LV) remodeling wordt waargenomen bij pathologieën met regionale inhomogene myocardfunctie en -belasting zoals ischemische ziekte of geleidingsstoornissen. Cardiale resynchronisatietherapie (CRT) met bi-ventriculaire pacemakers is een aangewezen behandeling bij de geleidingsstoornissen (bijv. linker bundeltakblok, LBTB). Echter, meer dan 30% van de patiënten blijken geen responders te zijn op deze dure en invasieve therapie. Beoordeling van de asynchrone LV functie door niet-invasieve beeldvorming is een veelbelovende techniek voor een betere selectie van patiënten.

Echter, in het verleden voorgestelde echocardiografische selectiecriteria hebben gefaald om toegevoegde waarde aan te tonen in multicenter studies voor CRT respons voorspelling. Recentere pogingen met behulp van myocard strain deformatie beeldvorming hadden veelbelovende resultaten. Terwijl deformatie beeldvorming uitstekende informatie geeft over de pregionale myocardiale functie, is nog steeds afhankelijk van de regionale wandspanning, geïnduceerd door de belasting van het hart. In een poging om het effect van de wandspanning integreren - hetgeen niet meetbaar is vivo - wordt het vervangen door de LV druk van druk-volume loops. Dergelijke combinatie van regionale strain deformatie en LV druk is voorgesteld als een index van de plaatselijke myocardiale belasting en blijkt sterke voorspellende waarde in de respons op CRT te zijn. Aangezien de druk beschouwd wordt als uniform in het gehele LV, veronderstelt het ook een gelijkmatige verdeling van de wandspannings. Deze veronderstelling gaat niet op voor de geremodelleerde harten met geleidingsstoornissen, waarbij het septum en de laterale wand geremodelleerd zijn en in een dyssynchrone manier bewegen. Daarom moet de wandspanning (of LV druk) worden gecorrigeerd voor de regionale wanddikte en radius / kromming, om echt een afspiegeling te zijn van de regionale myocardiale belasting.

18F-fluordeoxyglucose (FDG), een nucleaire radiotracer, gemeten door positron emissie tomografie (PET) is een gevestigde methode om regionale metabolisme, waaronder het myocardium te onderzoeken. Regionale verschillen in myocardiale FDG-opname bij patiënten geselecteerd voor CRT werden in het verleden waargenomen, tesamen met een correlatie t.o.v. druk-strain loops. De opname van FDG kan dusdanig ook een veelbelovende merker voor plaatselijke myocardiale werklast zijn. Echter, de niet-homogene regionale wanddikte in geremodelleerde harten met geleidingsstoornissen leidt tot een belemmering van de exacte kwantificering van de FDG-opname. De lage spatiale resolutie van PET maakt het onmogelijk om een dunne hartspier met normale stofwisseling te onderscheiden van een dikke hartspier met een verminderd metabolisme. Daarom ontwikkelde onze groep een nieuwe methode om de spatiale resolutie van PET te verbeteren, door het toepassen van beweging correctie voor zowel de ademhaling en het kloppen van het hart (zogenaamde "gating"). Bovendien worden de metabolische gegevens nauwkeurig geregistreerd met morfologische informatie van magnetische resonantie imaging (MRI) of computertomografie (CT). Dit moet ons in staat stellen om de juiste bepaling van het regionale myocardiale energieverbruik te verkrijgen en hiermee inzicht in de werkelijke verdeling van het regionale myocardiale metabolisme en de belasting.

Omdat de complexe onderliggende inhomogeniteiten in de hartspier functie, -belasting en -metabolisme, in LV remodeling, slecht begrepen blijven, zullen nieuwe manieren om de regionale belasting en metabolisme beter te karakteriseren een beter begrip van hun effect op de LV remodeling toelaten.

Datum:1 sep 2013  →  23 okt 2018
Trefwoorden:dyssynchrony, animal model, myocardial workload, cardiac resynchronisation therapy
Disciplines:Cardiale en vasculaire geneeskunde
Project type:PhD project